2
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
111
Okunma
Suskun bakışlarım vardı benim,
ölmeden önce öğrenilmiş bir yas gibi.
Gözlerimde taşıdım yenilgiyi,
henüz savaş başlamadan.
Tanrılar çoktan yazmıştı adımı
kırık bir tabletin kenarına;
ne dua kurtardı beni
ne de adak dumanı göğe ulaştı.
Bakışlarım konuştuğunda
şiirler çoktan düşmüştü,
kapılar içten kilitliydi artık
ve umut, sürgüne gönderilmişti.
sen bana kılıç vermedin,
sadece beklemeyi öğrettin.
En ağır ceza buydu:
olanı durduramamak.
Sevdayı gömdüm gözlerime,
toprağı bile kabul etmedi.
Çünkü bazı acılar
ölmeyi bile beceremez.
Gece indi denizlere,
gemiler limana dönmedi.
Ben kaldım,
bakışlarımda yakılmış bir şehir gibi.
Ve bilinsin
İnsan en çok,
susarak tanrılara yenilir.
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz