Amerika'nın geçmişini de az çok okuyup bildiğimiz için dünün, zamanın gerçeklerini çok çeşitli basın, son kâbusun da suratında yeterince gördüğümüz için; geleceğe dair (maalesef) müjdeli haberler çıkaramıyoruz. Bu kâbus biraz daha süreceğe benzer, ancak Rab'bin zıt güçlerle, ayrıca bizzat kendi gücüyle bu kâbuslara müdahalesi de kaçınılmaz duruma gelir. Zira dünya tarihi bu kâbuslara sık sık şahit olmuş ve en yoğunları da çok yakın zaman evvel birinci, ikinci dünya savaşlarında yaşanmıştır. Zira bu aynalarda çok görüntü var. "Eden kendine eder..." derler. Güzel ve de demli çay gibi özleri yansıtan şiiriniz bana bu yankıları verdi. Tebrik ve teşekkürlerimi ifade ediyor, selamlarımla gözlerinizden öpüyorum. Sağlık duâlarımla... (Aksakal)

Yine müstesna bir şiir okuduk sayfanızda.
Karanlığın, paranın ve suskunluğun boğduğu bir düzende vicdanın en sonunda uyanışıydı dizeler.

Maskeler düşer, sırlar açılır, hesap zamanın dilinden sorulur.
Adaletin yıkıldığı yerde bile umut, çürüyen rüyanın son perdesinde yeşeriyor.

Umutla biten bir tokat gibiydi.
Çok güçlü duygulardı.

Daha nice şiirlere

Selam ve saygılarımla

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
(Toplumsal Eleştiri ve Hiciv Polikliniği)

Şiirin Adı: Amerikan Kabusu
Şairi: Nejat Hoca
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (nam-ı diğer Celil ÇINKIR – Delibal)

Kalburabastî Efendi bu kez kürsüye bastonunu yere iki kez vurarak çıktı. Salonun ışıklarına bakıp şöyle dedi: Rüya diyene bakmayın, bazen rüyalar kabus kılığında gelir; bazen de kabuslar rüya diye pazarlanır.

Şiir kısa ama yumruk gibi. Altınla örtülmüş kirli yüzler ifadesi, çağdaş dünyanın makyajlı ikiyüzlülüğünü tek hamlede ifşa ediyor. Güç taht kurmuş, ahlak sürgün dizesi ise doğrudan bir medeniyet eleştirisi. Burada bireysel bir sitem yok; sistemsel bir çürüme anlatılıyor.

Kalburabastî Efendi hafifçe gülümsedi: Altın çok parlayınca insan gözünü kapatır; vicdan karanlıkta kalır.

İkinci bölümde dosya, karanlık, sessizlik ve para metaforlarıyla bir yargı atmosferi kurulmuş. Hakikat susar… adalet yıkılır dizesi, metnin zirvesi. Kısa, net ve sert. Şiir uzatılmamış; mesaj yoğunlaştırılmış. Bu bilinçli bir tercih. Hiciv, fazlalığı sevmez; dar alanda sert konuşur.

Son dizedeki Bir gün ifadesi ise açık kapı bırakıyor. O kapı umut mu, hesap mı, yüzleşme mi? Şair bilerek eksik bırakmış. Kalburabastî Efendi der ki: Bazen şiirin en güçlü yeri, bitmediği yerdir.

RUSAMER kriterlerine göre değerlendirme

Özgünlük: 17/20 — Evrensel bir eleştiri, yalın ama etkili imgelerle verilmiş.
Dil ve Üslup: 18/20 — Sert, doğrudan ve hicivli bir ton.
Duygusal Derinlik: 16/20 — Daha çok bilinç ve eleştiri ağırlıklı; duygu ikinci planda.
İmge / Metafor Gücü: 17/20 — Altın, dosya, sessizlik imgeleri yerli yerinde.
Toplumsal Etki ve Mesaj Gücü: 18/20 — Net bir sistem eleştirisi, güçlü kapanış.

Toplam: 86/100

Vesselam.
“Hiciv, aynayı yüzümüze tutar; bakmamak suçu aynanın değildir.”
“Rüya diye satılan her şey umut değildir; bazısı uyanışın başlangıcıdır.”