Sevmek; uçsuz bucaksız seralarda dünyayı güzelleştirmeyi bekleyen,
O narin çiçekleri daha açmadan bağrına basmaktır.

Sevmek; Afrika’ya kadar uzanıp Kamerunlu Muhammed’i,
Ve onun köyündeki o çikolata soslu çocukları kalbinde uyutmaktır.

Sevmek; yavru vatandaki o küçücük topraktan yükselen ezan sesini,
Bir vuslat müjdesi gibi dinlemektir.

Sevmek; ailemi, kardeşlerimi ve tüm sevdiklerimi,
O gönül bahçesinin dermiş çiçekleriyle bezemektir.

Sevmek; oğlumun adı gibi Mert oluşunu,
Onu ilk kez elime aldığımda hissettiğim o tarifsiz mutluluğu yaşamaktır.

Sevmek; kadim Surların altında asırlık sırların çözüldüğünü,
Hakikatin gün yüzüne çıktığını bizzat görmektir.

Sevmek; biz üç kadını bir araya getiren o meşhur "Su"yun akışını,
Kaderin bu güzel cilvesini sevgiyle kabullenmektir.

Sevmek; belki bir gün bana çok yakın olacak o iki canı,
Sakin Suna’yı ve Dijital Damla’yı vefa ile kucaklamaktır.

Sevmek; rahmetli Hocamın bana hediye ettiği o ismi,
Lütfü Taş’ı bir nişan gibi taşıyıp her şeye rağmen gülümsemektir.

Sevmek; kendi Gönül Bahçeme edebiyat defterindeki dostlarımı doldurup,
Onlarla aynı sevgi sofrasında kelam etmektir.

Ve sevmek; kalbime bu sevgiyi sürekli üreten, beni her daim ayakta tutan,
Yaratanı hakkıyla ve aşkla sevmektir...

Bu satırlar, bir gecenin masalından uyanırken görülen o bembeyaz sayfaların ilk kelamıdır. Tüm dostlara sevgilerle...

Lütfü Taş