İnsanlık değeri insana eştir
İkisi de birbirinden seçilmez
Değersiz olanın değeri leştir
Çölde vaha olsa suyu içilmez

Allar pullar ağır satar kendini
Bir laf eder yıkar gönül bendini
Anlamak zor kimse bilmez fendini
Köprü olsa azgın selde geçilmez

Toprak olsa taşları boya çıkar
Ağaç olsa dikenleri can yakar
Tarla olsa darısı zehir saçar
Meyvesi sebzesi olsa yenilmez

Dili şerbet, özü katran karası
Hiç kapanmaz açtığı dost yarası.
Günü kurtarmaktır bütün davası
Bunun ile bir sofraya çökülmez

Gül sanırsın bataklık gazı kokar
Sırrın verirsin mezata çıkar
Gölgesinde duran güneşten bıkar
Kuru kütük gibi fayda görülmez

Altın suyunda bakırı parlatmış
Şapı kaynatmış şekeri damlatmış
Onuru şerefi bir pula satmış
Mayası bozuğa vefa ekilmez

İbrahim der; sözün kime ne fayda
Yayı kırık ok menzil almaz yayda
İnsanı tartarlar bir gün mizanda
Kumaşı çürüğe paha biçilmez.