0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
79
Okunma
Dün akşam
Gönlümdeki heybeyi
Çıkardım önüme koydum
İçim o kadar dağılmış ki
Toparlamak yordu beni . . .
Ama değdi mi,
Değdi.
En çokta;
Kaybettiğim beni buldum.
Özgürlüğüne kavuşan
Kanarya kuşu gibi
Gökyüzüne açıldı
Yürğimin pencereleri
Yıldızlarla doldurdum gönlümû
Şöyle uzadı uzadıya seyrettim
Yağmurlu havaya rağmen
Arabamın penceresinden dışarı doğru
Ve dedim ki . . .
Dağılmadan bulamıyormuş
İnsan kendini...
Önce düşüp toparlanmak
Sonra sabredip dirilmek gerekirmiş.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
