Sessizliğe büründü aklım, yorgunum;
Seni çekip çıkarmalıyım içimden bir yol bulup.
Sensizliğe doydum artık, bu hasretlik son bulur;
Ayrılıyor yolumuz, bu son veda mektubu.
​
İliklerime kadar işlemiş bu yolculuk, yok sonu;
Hayal kurmak güzeldi de, dünyadan koptum.
Seni son kez görememekten korkup,
Gözüm gibi baktığım hayallerimi kovdum.
​
Şimdi bomboş yaşıyorum, gelmesen de olur;
Aklında başkası varsa, gelse de onun.
Aklımla oynama artık, gel sen de otur;
Ahımla baş başa kal, gelme; sevmiyosun.
​
Beni bu karmaşık düşüncelere sen ittin;
Bir kitap bitirmeden yazabilmek bir ilkti.
Okuduğum bir kitap var aslında;
On yıllık yokluğu hayatımda birikti.
​
O kadar birikti ki artık taşamıyorum,
Geçti gözlerimden film gibi yaşamın sonu.
Ayrılığın havası zehirli, dertlerin en zoru;
Göz göre göre diyorsun ki: "Yaşama, solu."
​
Benim varlığımdan rahatsızsın apaçık,
Çünkü "seni seviyorum" diyen benle yarışamaz, ne acı!
Başka kaldıysa söyle, yalanlarına açım;
Bana gelince somurtuyorsun, mutluluğu saçıp...
​
Velhasıl, daha fazla doldurma sayfalarımı,
Duyan duydu, sen işitme sayhalarımı.
Okuyanlar tarafından gerçek sanılır;
Kendimi kandırmak için yazdığım masalım.