Sessizliğe büründü aklım, yorgunum;
Seni çekip çıkarmalıyım içimden bir yol bulup.
Sensizliğe doydum artık, bu hasretlik son
bulur;
Ayrılıyor yolumuz, bu son veda mektubu.

İliklerime kadar işlemiş bu yolculuk, yok sonu;
Hayal kurmak güzeldi de, dünyadan koptum.
Seni son kez görmekten korkup,
Gözüm gibi baktığım hayallerimi kovdum.

Şimdi bomboş yaşıyorum, gelmesen de olur;
Aklında başkası varsa, gelse de onun.
Aşkınla dibe battım gel sen’de boğul;
Ahımla baş başa kal, gelme; sevmiyosun.

Beni bu karmaşık düşüncelere sen ittin;
Hiçbir şey bilmeden yazabilmek bir ilkti.
Bildiğim bir şey var aslında;
On yıllık yokluğu hayatımda birikti.

O kadar birikti ki artık taşamıyorum,
Geçti gözlerimden film gibi yaşamın sonu.
Ayrılığın havası zehirli, dertlerin en zoru;
Göz göre göre diyorsun ki: "Yaşama, solu."

Benim varlığımdan rahatsızsın apaçık,
Çünkü "seviyorum" dediğin benle yarışamıyor,
ne acı!
Başka kaldıysa söyle, yalanlarına açım;
Bana gelince somurtuyor, mutluluğu saçıp...

Velhasıl, daha fazla doldurma sayfalarımı,
Duyan duydu, sen işitme sayhalarımı.
Okuyanlar tarafından gerçek sanılır; Okuyanlar tarafından gerçek sanılır;
Kendimi kandırmak için yazdığım masalı