Bu döngüye hep tutsak dilim, sana seni anlatır aptal gibi.
Kendini dinlemek cesaret ister, bu yüzden belki bulamadım seni.
Meftun gönlüm aşkına erir, çık karşıma, gel korkunu yenip.
Bir daha yazmam dedim ama boş sayfalar hep üzerime gelir.

Senden uzaklaşmak bu kadar zor, hayalin zihnime hapsoldu.
Günlerin üstüne aylar, yıllar, zamanın içinde kayboldum.
Her şeyi yaptım unutmak için, her nefeste yine seni buldum.
Unutmaktan bahsetmişken, sen unuttuysan aşk olsun.

Acıyla yüzleşen bir benim, senin haberin yok, görmedin depremi.
Aklımın içinde rahat mısın? Kalbim kırıldı, bir yardım etmedin.
Enkazda kaldım, toz duman; sen yine kaçmaya meyledip,
Beni bırakıyorsun, görmesem de duyuyorum hâlâ sesleri.

Karanlığa alıştı gözüm, boşa çıkacak yine verdiği sözü.
Güzel günler görecektik hani, nasıl olacak, var mı çözüm?
Bana bıraktığı bolca hüzün, kasvetin elinde bak gündüzüm.
Geceleri uyumayıp yazıyorum ben de, aşk yola getirir gönülsüzü.

Sen sanıyorsun yol bitti, daha yeni başlıyor benimkisi.
Giderken yanında götürdüğün uykularımı,
geri verir misin?
Aptal gönlüm bilir kişi, dert çekmek sanki tek işi.
Kendime bile tahammülüm yok zaten, çoktan delirmişim.