Güzel bir şiir.
Saygılar...

Bir öykü akışında ve en can alıcı yerini de finalinde yaparken, sevginin bir büyük erdem, sorumluluk gerektirdiğini, sadece hislerin kafi olmadığını, nihayetinde de güçlü ve cesret de isteyen bir karar olduğunu dillendiren iz bırakan mısralardı. Kaleminiz daim olsun dilerim. Nice kalıcı eserlere diyor, saygı ve selamlarımı sunuyorum.

Umudu her şeye rağmen hiç kaybetmemek gerek.

Ruhumuza dokunan bu kıymetli şiiriz için sizi tebrik ediyorum.

Emeğinize ve yüreğinize sağlık. Kelimelerinizin gücü hiç eksilmesin.

Edebiyat yolculuğunuzun her durağının yeni güzelliklere kapı açmasını, ilhamınızın hiç sönmemesini ve kaleminizin daha nice güzel eserlere imza atmasını temenni ederim.

Sizi daha nice ilham dolu eserlerle görmeyi yürekten diliyorum.

Saygılarımla.

Seğmenoğlu

Hüzünlü bir ayrılığın düşünceleri ve kavuşmanın gerekleri yansıtılmış şiire tebrikler hocam saygılarımla.

Kutluyorum. Kaleminize ve kelamınıza kuvvet. Yürek sesiniz hep var olsun.

Metin anlaşılmamış olmanın yasını tutuyor. En yakıcı tarafı öfke değil; sessiz bir hayal kırıklığı. “Elden ele geçen bir yangın” benzetmesiyle sevginin sorumluluk isteyen, taşınması zor bir hâl olduğunu çok güçlü kurmuşsun.
Metnin omurgası şu fikirde kilitleniyor:
Sevmek = cesaret + kalma iradesi.
Biri gidince değil, biri bırakınca dağılan bir “biz” var. Tekrar sorusu bile umutlu değil; daha çok bir kapanış.
Son cümle çok net bir mühür:
“Anladım demiştin, anlayamamışsın.”
Kısaca: sade, kırık, ama son derece dürüst bir yüzleşme metni.

Tebrikler

Saygılarımla hocam 🖊️📄🌿🧿🙏

"Anladım” dedin ya…
O kelimeyi söylerken gözlerin “Bu kadarı yeter” diyordu.
Sevmek yangın gibi olmalı dedin,
sen ateşi gördün, “anladım” deyip kapıyı çektin.
Her fırtınada elimi tuttuğunu sanıyordum,
meğer sadece ne kadar süreceğini ölçüyordun.
Elimi bıraktığın an anladım:
sen hep çıkış arıyordun, ben kapıyı duvara çevirmeye çalışıyordum.
Kırık parçalar hâlâ yerde.
Sen üstlerinden basıp geçtin,
camlar batsa da dönüp bakmadın.
Şimdi geriye ne kaldı?
Tozlu “biz” fotoğrafları, silik izlerin
ve içimde sönmeyen, kimseye ısıtmayan bir köz.
Sevgi korkuya rağmen kalmaktır,
yara aldıkça sarılmaktır,
“anlamadım” deyip yine de öğrenmektir.
Sen en baştan “anladım” diyerek
öğrenmekten vazgeçtin.
Artık ne “biz” var,
ne seni affedecek kadar büyük bir ben.
Sadece dağılan sayfalar ve rüzgâr kaldı.
Hâlâ üflüyor.
Ama hiçbir şey tutmuyor birbirine.
Sen kazandın.
“Anladım” diyerek her şeyi bitirdin.
Ve ben o yalanı hâlâ içimde taşıyorum.
Her şiirin içinde ya yaşanmışlıklar Veya düşünülmüşlükler var ve ben bunu Sabah kahvaltısına benzetiyorum. Sofra Zengin ama ne yiyecekseniz onu seçersiniz. Bu anlamda seçkilerinizden dolayı sizi tebrik ediyorum başarılarınız daim olsun selam ve sevgiler.