0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
86
Okunma
İnsan güler ama o gülüş solar
Gün gelir o gülüş, sırtını döner
Öyle bir kapı ki; ne gülüş solar
Ne Mevlâ’mın o rahmeti biter.
Beşerle olan bağ, pamuk ipliği
Hüzün ile kopar, tutmaz dileği
Allah’a bağlanan, gönlün direği
Vuslatla mühürler, sâfi yüreği.
Dünya meşgalesi, insanı yutar
Beşer bu seni de, kalbinden atar
Allah tek bâki’dir, sevgisi artar
Sen O’nu sevdikçe, O seni tutar.
Lütfü Taş’ım der ki; dünya bir durak
Fani sevdalardan, durasın ırak
Ruhunu Mevlâ’nın yurduna bırak
Asıl vuslat O’dur, gerisi firak.
’Bir gün sevip, bir gün bırakan beşerin aşkı, ruhun asıl menzili olamaz. Benim yolum pamuk iplikleriyle değil, vuslat mühürüyle çizilmiştir. Selametle...
Lütfü Taş
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
