HOŞGÖRÜLÜ OLMAK

Bir kalbi dinlemekle başlar her şey,
Sözünü kesmeden, yargılamadan.
Herkesin yolu başka, adımı başka.
Ama üstümüzde duran gökyüzü aynı.
Bir tebessüm bazen köprü olur.
En uzak kıyılara uzanan.
Anlamasan bile saygı duymak,
İnsanı insan yapan.

Renkler karışınca, güzelleşir dünya.
Sesler çoğalınca şarkı olur.
Hoşgörü, bir kapıyı aralamaktır,
İçeri giren umut olur.
En kolay şeydir hüküm vermek,
Bir cümleyle tanıyamazsın bir ömrü, bir insanı.
Oysa bilmeyiz hangi suskunluk hangi fırtınayı saklar içinde!

İnsan bazen en çok kendine yabancı.
Başkası ona ayna tutunca korkar!
Hoşgörü, o aynayı kırmamak! Belki de, aynanın çatlaklarından sızana bakabilmektir.
Herkesin taşıdığı bir yük vardır...
Görünmez fakat çok ağır.
Kimi sessizliğinde taşır,
Kimi öfkesinde bağırır.
Dinlemek bir erdemdir ve de zor.

Çünkü cevap vermemeyi ister.
Haklı çıkma isteğini susturup
“Anlamaya çalışıyorum” demeyi.
Hoşgörü, her şeyi kabul etmek değil,
Her şeye katlanmak, hiç değil.
Şunu bil ki:
Kimse, sadece göründüğü şey değil.

Belki dünya bu yüzden yoruldu.
Keskin köşelerimizden,
Biraz yumuşasak.
Biraz yer açsak birbirimize,
Belki o zaman
Aynı cümlede buluşuruz:
“İnsan olmak,
Anlamaya cesaret etmektir.”
"Hoşgörü kendine aykırı gelse de her şeyi anlayışla karşılamak, kusurları görmemektir."

Radiye Solmaz Diri