1
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
172
Okunma
Bu şiir, bir anın değil; uzun bir suskunluğun içinden doğdu.
Munzur akarken, taşlar dinliyordu. Dağlar susuyor sanıldı ama hiç susmadı.
İnsanların sormadığı adı, doğa ezberinde tutuyordu.
Bu şiir; rüzgârda annesinin sesini duyan,
saçına erken kar düşen, gözlerinde iz taşıyan bir kızın hikâyesidir.
Yolu uzun, sözü ağır oldu;
çünkü her kelime bir hatıradan geçti.
İçinde bir ağıt vardı ama bu, yas tutmak için değildi.
Zaman geçse de kapanmayan bir yaranın sessizce var olma hâliydi.
Çocukluğa gölge düştü,
ama dizlerde hep bir ışık kaldı.
Kırık türküler söylendi belki,
ama onur hiçbir hecede eksilmedi.
Eğilmek değil, ayakta kalmak öğrenildi.
“Munzur’da Sesim Var”,
bir haykırıştan çok bir tanıklıktır.
Gidilse bile kalan,
söylenmese bile duyulan bir ses…
Munzur duyar, dağlar bilir.
Ve bu ses, emanet olduğu için susmaz.
Yazan: Cigdem Turan Dersimlikiz
Munzur akar, taş dinler beni,
Gece iner, dağlar susmaz.
Bir adım var içimde kor,
Adımı soran olmaz.
Ana sesi rüzgâr getirir,
Saçımda kar, gözümde iz.
Yolum uzun, sözüm ağır,
Ben bu dağın kızıyım, Dersimlikiz.
Hey lo lo… dağlar şahidim,
Hey lo lo… sözüm kadim.
Yıkılmam ben, eğilmem ben,
Adım kaldı taşta: Dersimlikiz.
Bir ağıt var dil ucumda,
Söylenir ama bitmez.
Zaman geçer, yara kalır,
Bu yürek susmayı bilmez.
Gölge düştü çocukluğa,
Ama ışık kaldı dizimde.
Kırık olsa da türküm benim,
Onur var her hecesinde.
Hey lo lo… dağlar şahidim,
Hey lo lo… sözüm kadim.
Yıkılmam ben, eğilmem ben,
Adım kaldı taşta: Dersimlikiz.
Munzur duyar, dağlar bilir,
Bu ses bana emanettir.
Gidersem de kalırım ben,
Türküm taşta, adım Dersimlikiz.
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz