her şey geçer dediler, geçmedi
zaman yaraları sarar sandım, sarmadı
zaman sadece iz bırakıyormuş,
ne eksik sevdalar tamamlandı,
ne de kabuk bağladı o içimdeki yara…

eksik doğmuşuz sanki, yarım kalmışız,
gülüşlerimiz ise yetim
bir çocuğun elleri gibi boşlukta,
sözcüklerimiz bile dudaklarımızdan eksik dökülürken,
sessiz çığlıklar yankılanıyor içimizde.

fırtınalar hala tersine eserken,
gözlerimizde unutulmuş yağmurlar saklı,
yanan hatıraların külleri bile soğumadı,
geçmiyor işte, geçmiyor.
kapanmıyor o eski defterler…

yetim bir gülüşle yola düşüyorum,
sanki yavaş yavaş kendimden uzaklaşıyorum,
içimde bir yara var, adı konmamış,
peşimde ise alevden gölgeler,
ve düşüncelerim duman gibi dağılıyor rüzgara…

acı aynı, yazgı tek,
ama şifa hala erişilmez bir düş gibi…
geçmiyor işte
geçmiyor...
*
Mehmet Demir
30118