3
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
41
Okunma
Kalbin yorulduysa
yük değil arayıştır taşıdığın;
kul yürür, yol susar,
cevap yürüyüşün kendisidir.
Karanlık dediğin yer
Hakk’ın gizli rahmetidir;
tohum orada “ben”den geçer,
toprakta öğrenir teslimiyeti.
Olmayan şey, yokluk sanma,
her suskunluk red değildir;
nice kapı kapanır,
kul kendine açılmadan önce.
Sen niyetini arıt,
adımını vakte bırak;
ol dediğin şey gecikirse,
bil ki vakit O’nundur.
Teslim ol,
akışın dili hafiftir;
insan bırakınca anlar:
yük sandığı şey, kendisidir.
Rifat KAYA
5.0
100% (2)
Cevap Yaz