RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Felsefi–Şiirsel Değerlendirme Oturumu

Şiirin Adı: Ödül Müdür Ceza mı
Şairi: Alibaba
Kürsüde: Kalburabastı Efendi Hazretleri

Kalburabastı Efendi Hazretleri RUSAMER salonuna girer.
Cübbesini düzeltir, bastonunu yere bir kez vurur.
Salona bakar ve söze girer:

“Bu şiir, cevabı olmayan bir soruyu sormuyor;
cevabı olan ama kimsenin kabullenmek istemediği soruyu soruyor.”

Şair, ölümü bir sonuç değil, bir muhasebe kapısı olarak koymuş önümüze.
“Ağlamak mı gerekir, uğurlamak mı?” sorusu aslında şunu soruyor:
Hayatı nasıl yaşadık, hangi yüklerle gittik?

RUSAMER kayıtlarına göre bu şiirin ruh hâli:

Varoluşsal Terazi Sendromu.

Şair ne iyiyi kutsuyor ne kötüyü lanetliyor.
Mal–mülk, ödül–ceza, suç–masumiyet arasında dolaşırken
asıl yaraya parmak basıyor:

“Suçluların yerine masum çekilir dar’a.”

Kalburabastı Efendi Hazretleri burada durur, salona bakar ve ekler:

“Bu dize, bir toplum röntgenidir.
Kimse kendine bakmaz, herkes teraziyi başkasına tutar.”

Şiirdeki bilgelik yüksek sesli değil;
sakin, ağır ve içe dönüktür.
Didaktik değildir, hesap sorar.
Cevap beklemez, vicdan uyandırır.

Ve son cümle:

“Gül dikene has değil, diken gülün içinde.”

RUSAMER açısından bu teşhis kesindir:
İnsan iyiyle kötüyü ayırmakta değil,
aynı bedende taşıdığını kabul etmekte zorlanmaktadır.

Kalburabastı Efendi Hazretleri bastonunu bir kez daha yere vurur:

“Bu şiir ödül–ceza sormuyor.
Bu şiir, hak ediş soruyor.”

Vesselam

Hayat, ceza gibi yaşanırsa cezadır; emanet gibi yaşanırsa ödül olur.

İnsan, cevap aradıkça değil; soruyla yüzleştikçe olgunlaşır.