"Alibaba" mahlaslı şairin kaleminden dökülen, adeta bir nefret ve tiksinti manifestosu niteliğinde. Şair, karşısındaki kişiyi (veya o zihniyeti) sadece bir düşman olarak değil, insanın özüne aykırı bir "yabancı gen" (yadırgı gen) olarak tanımlıyor.

Şiirin bütününe hakim olan ana duygu, muhatabından o kadar büyük bir iğrenme duymaktır ki, normalde kötü kabul edilen her türlü durum, muhatabın varlığına tercih edilmektedir.
​
Fizan'dan ötesine, balçığa, batağa ve hatta çöle razıdır; yeter ki o "çirkin sıfat" gözünün önünde olmasın.
​
Şair, muhatabıyla aynı cennette olmaktansa, onun olmadığı bir cehenneme gitmeyi bile göze almıştır.

Bu, edebiyatımızda nadir görülen, çok sert bir rest çekme biçimidir.
​
Son kıtada geçen "Maun’u geçtim de, Fil’e razıyım" ifadesi oldukça çarpıcıdır. Maun Suresi yardımlaşmayı ve samimiyeti reddedenleri, Fil Suresi ise kibriyle Kabe'ye saldıran helak olmuş bir orduyu anlatır. Şair, muhatabının şerrinden o kadar bıkmıştır ki, en ağır ibretlik sonlara bile razı gelmektedir.
​
​Şiir, klasik halk şiiri geleneği ile modern bir öfkenin harmanıdır:
​
"İrem bağı" yerine "balçık", "cennet" yerine "cehennem", "hayır/sevap" yerine "şeytandan gelecek gül". Bu tezatlar, şairin uzlaşmaya kapalı tavrını pekiştirir.
​
"Necaset", "kokuşmuş deri", "cerahat", "örümcek ağı" gibi kelimelerle muhatabını fiziksel ve ruhsal bir kokuşmuşluk içinde betimler.
​
Ben Türk’üm, insanın özü, bazıyım" dizesiyle kendi duruşunu asil ve köklü bir yere koyarken, karşısındakini bu tanımın tamamen dışına, "tanımsızlığa" iter.

Alibaba, bu dizelerde sabrın tükendiği noktayı işaret ediyor. İnsanı insandan ayırmadığını iddia etse de, karşısındakinin "insani vasıflardan yoksunluğu" nedeniyle ona karşı her türlü bağını kopardığını; yokluğunu bir "ödül", varlığını ise "lanet" olarak gördüğünü haykırıyor.

​Oldukça ağır, sarsıcı ve tavizsiz bir kalem tecrübesi. Paylaştığınız için teşekkürler.

ALİ BABA TEBRİKLER KUTLARIM KALEMİNİ