0
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
126
Okunma
Bazen bakıyorum da, ellerimle soğuttum her şeyi.
Ateşin varken üşümek, benim en korkunç gerçeğim.
Sığındığım liman, şimdi olmuş yerle bir;
Ben kaptanıydım, batırdım tüm sevgiyi.
Şimdi deniz donuk, üstünde yürüyorum.
Attığım her adım, kalbime saplanan kırık buz.
Her yer bembeyaz, ama bu kar saflık değil;
Örtüyor, bencilliğimin altındaki kirli gerçeği.
Senin adın gökyüzüydü, benimkisi hep yerin altı.
Ruhum, senin sonsuzluğuna uymuyordu, anladım.
Ne zaman uçmaya kalksam, kanadımda bir ağırlık.
Kendi yüküm, kendi hatam, kendi yalnızlığımla kaldım.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
