Yürüyordu dallarda rüzgâr, adımlarıyla…
Her şey öyle uzaktı ki, menzil menzil.
Ayın altında pırıltılar gibi akan nehirler,
Ve onlar…
Gidenlerdi, hiçbir zaman dönmeyeceklerdi.

Kımıldanıyordu gecenin içinde aydınlık
ve sıcak, bir de rüzgâr…
Karanlıkta akan koyu mavi deniz çırılçıplaktı.
Karanlığa vuruyordu, dağlarda art arda çakan aydınlık.
Ve onlar…
Gidenlerdi, hiçbir zaman dönmeyeceklerdi.

Onlar ki;
Öfkeden, sevinçten, ümitten…
Ayakları soyulmuş, kabuklarıyla çürümüş
karanlığın siyahında…
Güneşli gökyüzünü soğutan kızgın güneşte yananlardı.
Ve sonra..,
Karanlığın içinden doğar bir ışık;
Bir nefes gibi hafif bir çocuk tebessümü.

Onlar ki elbet bir gün yaşamak adına …
Sessizliğin yürüdüğü sokaklarda kefenlerini yırtıp,
Serin suların ve şehirlerin kaldırım taşlarında yükselen,
Karanlığın ve çığlıkların içinden,çıkıp gelecekler…


" Yeniden yeşerecek içimizdeki umut, mavi göğe dönerek..."


Bayram Köse/2026