O minicik çocuk,
her şeyden habersiz
sadece "görülmek" ve "sevilmek" ister;

eğer omuzlarına taşıyamayacağı kadar büyüklükte,
bir yük ,ve "yokluk" yüklenmişse,
ruh bir yerden sonra pes eder

Bu sadece fiziksel bir yokluk değil, o şefkatin, o "sen değerlisin" onayının boşluğudur.

Bu boşluğu kendi başına doldurmaya çalışmak,
bir evi
temelsiz inşa etmeye benzer.

Yorucudur.
Çok yorucu bir Çöküş:
Bir insan ne kadar süre
güçlü kalabilir ki?

Bir noktadan sonra
omuzlar düşer,
gözlerdeki fer söner.

İşte o zaman
dünya ile baş etme çabası biter
ve "teslimiyet" başlar.

Bir Çocukluk Yarası Olarak Delilik

Belki de delilik, o hiç sevilmemiş,
hep eksik bırakılmış çocuğun
"Artık oynamıyorum" diyerek oyuncağını yere fırlatmasıdır.

Kimse onu duymadığı için,
o da artık ,dünyanın dilini
konuşmaktan vazgeçer.

Ne dersin ,İçindeki o çocuk
hala bir yerde bekliyor mu dersin?

Sizce o içinizdeki küçük cocuk
Omuzlarındaki o ağır yükü,
bir anlığına bile olsa bırakabileceği bir yer bulabilir mi?


Çocuk olmak
her ne kadar güzel gorunsede .
Savunmasız, el kadar bir seba
Dünyaya karşı
kendini nasıl savunabilirki

Masallarda kaldı o uçak halılar
Masallarda devler canavarlar
Ama onlar savunmasız birer Melek kahramanlar .


Ceylan.c.yilmaz