2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
147
Okunma
Yolcu ile hanci
Bırak kalsın masada,
yarım dolmuş kadehler,
Zaten bu ömür hanında,
sayılıdır nefesler.
Sırtımda dert küfesi,
cebimde tozlu yıllar,
Beni benden ayırdı,
bu bitmek bilmez yollar.
Hancı! Bir mum daha yak,
karanlık çökmesin,
Gözlerimde birikmiş,
O eski yaş dökülmesin.
Ben ne ilk misafirim,
ne son giden yolcuyum,
Kendi kendi peşinde,
yorulmuş bir gölgeyim.
Ne bir bekleyenim var,
ne sönmemiş ocağım,
Meçhule giden gemi,
sığındığım kucağım.
Bir masalmış meğerse,
devranın döndüğü yer,
Boşuna tükenmişiz,
boşa gitmiş emekler.
Rüzgâr esse savrulur,
mazi denen o yaprak,
Son durakta yolcunun,
dostu olacak kara toprak.
Sorma nerden gelir,
nereye gider yolum,
Kaderin rüzgârında,
kırılmış bir dal kolum.
Yazar .ceylan.c.yilmaz
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz