2
Yorum
8
Beğeni
4,2
Puan
157
Okunma

Ayrılıkla noktalanan bir evlilikte "vefa mı, aşk mı?" sorusu aslında kalbin en derin sızısıdır. Aşk fırtınadır, gelir geçer; vefa ise o fırtınadan sonra ayakta kalan tek ağaçtır.
Bazen ayrılık, sevginin bittiği yer değil, vefanın başladığı yerdir.
Sevda Yelleri
Bir zamanlar fırtınaydı,
kapılıp gittiğimiz,
Aynı yastıkta
sonsuz bir rüya bildiğimiz.
Şimdi avuçlarımızda
sadece rüzgarın serinliği,
Bir evlilikten arda kalan,
sessizliğin derinliği.
Sahi Aşk mıydı
bizi yan yana getiren o kördüğüm?
Yoksa bir ömür sürer sandığımız
o beyaz gün mü?
Söndü lambalar,
dağıldı sofradaki o neşe,
Ayrılık düştü payımıza,
hüzün doğdu güneşe.
Giderken heybemizde
kırık dökük anılar,
Vefa mıydı bizi tutan,
yoksa bitmez sanrılar?
Aşk bir mevsimmiş meğer,
yaşandı ve bitti,
Vefa ise o vedada,
gözyaşını silip gitti.
Kapıyı sessizce çekmekmiş
aslında büyük sevda,
Kırmadan, dökmeden vedalaşmakmış bu kavgada.
Aşk bizi birleştirdi,
ayrılık ise bizi tanıttı,
Vefa, o giden sevgilinin adını
temiz bıraktı.
Bir Düşünce Notu düştü
sonradan Yüreğinize
Evlilik biterken
aşkın yerini vefa alabiliyorsa,
o beraberlik aslında boşa geçmemiştir.
Aşk tutkuyla başlar
ama insanı ayakta tutan,
"yaşananların hatırına"
gösterilen o ince nezakettir.
Yazar Ceylan.c.yilmaz
5.0
80% (4)
1.0
20% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.