Duvarlara çarpıyor adın geceleri
Sesim kısık, şehir uykusuz
Bir sigara yanıyor pencere kenarında,
Sen yokken zaman hep kusurlu.

Fotoğraflar konuşuyor ben sustukça,
Gülüşün yarım kalmış bir an
Her şey tam gibi duruyor ama
İçimde hep eksik bir cümle var.

Sokak lambası titriyor gözlerimde,
Gece bana seni soruyor.
Cevap veremiyorum, çünkü
Gidenler geri dönmüyor...

Bir cümle başlıyor dudaklarımda,
Sonunu senle kurmuştum.
Şimdi her kelime yarım,
Çünkü seni orada bırakmıştım.

Dönmeyeceksin, biliyorum
Adını her sustuğumda anlıyorum.
Ne söylesem yarım kalıyor
Sen gittin, ben hâlâ buradayım.

Dönmeyeceksin, bu şehir de biliyor
Her köşe seni inkâr ediyor,
Kalbimde bir boşluk büyüyor,
Eksik bir cümle gibi yaşıyorum..

Masanın üstünde iki bardak,
Biri hâlâ sana ait
Dokunmuyorum, kırılır diye
Hatıralar camdan daha hassas.

Bir şarkı çalıyor, yanlış yerde
Sanki sen seçmiştin;
Her notada biraz daha
Kaybolduğumu hissettim.

Zaman geçiyor dediler bana
Geçti, ama eksilmedi
Bazı gidişler bitmez
Sadece alışılır gibi olur.

Aynaya bakıyorum, yabancı
Gözlerimde senden izler
Ben ben değilim artık,
Sen gidince herkes değişir.

Dönmeyeceksin, biliyorum
Adını her sustuğumda anlıyorum
Ne söylesem yarım kalıyor
Sen gittin, ben hâlâ buradayım...

Dönmeyeceksin, bu kalp de yoruluyor
Her umut kendinden utanıyor
İçimde bir cümle susuyor,
Eksik bir cümle gibi yaşıyorum
Artık.

Bir mektup yazdım göndermedim,
Okursan geri gelirsin sandım.
Sonra anladım bazı kelimeler,
Sadece acıyı uzatır.

Gidişin kapıyı kapatmadı,
Sadece beni dışarıda bıraktı;
İçeride kalan hayatım,
Soğuk bir odada susup kaldı...

Artık seni beklemiyorum
Bu bekleyiş değil,
Sadece alıştım
Yokluğunun ağırlığına.

Dönmeyeceksin, biliyorum
Bu cümle içimde büyüyor
Bir son ekliyorum her gece
Ama hep yanlış oluyor.

Dönmeyeceksin, bu son değil
Bazı aşklar hiç bitmez.
Sadece eksik kalır,
Eksik bir cümle gibi…

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(28 Ocak 2026)