saklanmış kapıların ardına aradığım
biliyorum
önce kapıları bulmalıyım
ne yaparsam yapayım
hep yarım,
sende eksik bir yanım
kayboluyorum
bu karanlık gölgeler içinde
öğret bana yeniden
ruhuna açılan kapıları
ben senin kalbine dokunmalıyım

unutuyorum
sen miyim, ben miyim?
bu gölgeler kimin
bilmiyor, seçemiyorum
dokun bana
burada olduğumu bileyim
boğuluyorum..
yokluğunun gel-gitlerinde
hadi dokun…
bizi görmek istiyorum

hüznü çalsın keman
beraber bakalım
durduğum uçurumdan
bu hayali düşüşler
varlığının yoksunluğundan
ne uzak, ne yakınsın
uzatsam parmağımda yıldızsın
üşüyorum ayaz bakışların
duymuyor, görmüyorsun
çığlık çığlığa
düşerken gözlerinden!

tenin..tenime yabancı
kör olmuş kalbin
yürek sesime
ah yar!
dön artık, çevir yüzünü
karanlıktan aydınlığa
aydınlıkta biz varız
sevgimiz var, yarınlarımız
hadi gör, dokun bize
benim aklımda, benim kalbimde
yalnız bir dilek var
bu karanlık gölgelerden kurtulup
sevginin ve aşkın nurdan ışığında
İki beden, tek bir kalp
bizi hissedebilmen,
biz diyebilmen yeniden.

hani masum bulutlar olacaktı üstümüzde
bu kara bulutlar yerine
hani sevecektik her şeyi
yaşamın en beterini bile
hani nerde ellerin,
hadi dokun,
bizi görmek istiyorum hadi!

anlasan beni, ah bir bilsen
ki bilmiyorsun
tutsa ellerin kalbimden
güneş gibi baksa gözlerin yeniden
susardım işte o an
sessiz ve derinden
sen, ben yok olup
ben, sen biterken
güneş bakışlarında
bu karanlık gölgeler kaybolup
mavi gökyüzünde
güneşin doğuşuna da, batışına da
beraber bakarken.
🍁
Rafet Korkmaz (..2019)