"Unuttum"

Bir zamanlar umut doluydum bende.
Gözlerim gülerdi konuşurken.
Sevmeyi de bilirdim, sevilmeyi de.
Bir zamanlar umut doluydum bende.
Uykumun tadı vardı, gecemin huzuru.
Şimdi mi?
ne gecem belli, ne gündüzüm.
Düşünüyorum..
Bazen dalıp dalıp gidiyorum derinlere.
Bugüne yenilmiş
hayallerimin eşliğinde,
zamanın öncesine giden
bir yolculuk işte.
İçim de buruk bir acı.
Yüreğim de hüzünler,
ve gözlerim kan ter için de.
Akıyorum geçmişe.
Kendimden geçiyorum.
Düşlerimde bile
kayboluyorum her gece..
Ne yönüm belli, ne yolum.
Şimdi bir zamanlar diye
anlatmaya başladığım o günlerin de,
hiç bir anlamı
ve güzelliği de kalmadı artık.

Geleceğe dair hayaller bitti.
Ve umut kokan sözler de
değmiyor artık dilime.
Eskiden adı geçince içimi titreten
o siyah beyaz aşk, acıdan başka
hiç bir şey hissettirmiyor şimdiler de.
Geceye,
gündüze,
yıldızlara,
gökyüzüne,
güneşe de küstüm..
Ne yaptıysam, ne ettiysem
anlatamadım derdimi.
Anlamadı, anlamıyor beni hiç kimse.
Sesimdeki yankının içimin duvarına dokunduğu günden beri, susuyorum.
Ne bir şey soruyorum artık,
ne de cevap veriyorum hiç kimseye.
Sadece kendimleyim bundan böyle.
Ve ben şimdiler de ,
konuşmayı da unuttum herşey gibi.

Otuzlu yaşların ortasındayım..
Her gün
biraz daha yoruldum herşeyden.
Düşünüyorum da,
ruhuna ağır gelir mi insanın canı.
Öyle bir yangın yeri,
öyle dolu ki içim,
nefes almak bile boğuyor beni..
Arafta yım..
Ne kalmak istiyorum, ne gitmek.
Kararsızım.
Ne yaşamak istiyorum, ne ölmek.
Kâbuslar la boğuşuyorum düşlerimde.
Karanlık dehlizlerde çınlayan,
iki ayrı ses.
Biri öl diyor, diğeri yaşa..
Tükentim günden güne.
Anladım ki ben;
yaşamayı da unutmuşum, ölmeyi de.

Unuttum.
Günleri, ayları , mevsimleri.
Yılların da bir önemi yok artık.
Nasılsa hiç birşey, eskisi gibi değil.
Ne kadar dayanabilirse bir can,
o kadar yaşıyorum hayatı.
Unuttum.
Sevmeyi, sevilmeyi, geçmişi, geleceği.
Unuttum.
Kırılan umudu, yıkılan hayalleri.
Unuttum seni,
unuttum beni ,
unuttum bizi.
Unuttum yaşamayı,
unuttum ölmeyi.
Unuttum herşeyi,
unuttum kendim gibi.