Nedendir bilmem;
içimdeki
sessizlikle boğuşuyorum bu günlerde.
Yalnız, bir başıma, ve kendimce..
Hatırı yıkılmış onca hatıra,
üstü çizilmiş anılarlayım..
Yaşantım hep sıradan..
Sabah iş, akşam istirahat..
Zaten hiç sevmiyorum
odam dan çıkmayı..
Herşeyden, ve herkezden uzak..
Bir sigaram, bir demli çayım..
Bir de yorgun kalemden dökülen
boynu bükük yetim şiirlerimle,
sanırım böyle iyiyim ben..

İşte yine
duvarların üzerime yürüdüğü,
yağmurlu bir geceden yazıyorum
yüreğimde kopan fırtınayı..
Kendimle konuşmayı bıraktım..
Eskisi kadar hevesli değilim..
Zaten kendimi dinlemekten de
vazgeçtim bu günlerde..
Nedir bu kırgınlığım benim..
Neden , niye..
İnsan hep böylemi hisseder
verdiği değerin karşılığını görmeyince..

Dedim ya..
Eskisi kadar hevesli değilim..
Soğuk bir poyraz gibi,
esip gitti çocukluğum..
Artık on dördümde değilim..
Yirmi dördüm geçti..
Otuz dördüm bitti, ben bittim..
Dilimde damar bir şarkı,
kulağımda yağmurun sesi..
Efkarın dibindeyim..
Zaman durdu, vakit geçmiyor..
Sözlerim sessiz, sigaram acı..
Hiç birşeyin tadı yok bu gece...

Her yürek yanar bilirim..
Benim yüreğim hiç mi sönmeyecek..
Neden sonu gelmedi bu derdin..
Bitmedi, bitmeyecekmi bu çile..
Daha kaç gece sessizliğe bürünüp,
sigaramın ateşiyle yanacağım ben..
Daha kaç gece
boğulacagım bu dumanda..
Ve kaç gece ölüp de,
kaç sabaha uyanacak bu gözler..
Neyse..
Umarım fazla uzun sürmez..
Herkez gibi,
elbet birgün göçüp giderim bende..
Daha fazla sözüm yok,
benden bu kadar bu gece..
Şimdi herkez kendi şarkısını söylesin..
Benim gönlüm çaresiz,
yüreğim yaralı, sözlerim sessiz..
Her zaman olduğu gibi...
Yalnız, bir başıma, ve kendimce