Ben vazgeçmeyi
Kaybetmekten değil,
Kirletmemek için öğrendim
Bazı duyguları.

Her istek haklı çıkmıyormuş meğer,
Her dua kabul edilmek istemezmiş;
Bazen kalbin,
Kendi suskunluğuna ihtiyacı vardır.

Sana doğru atılan her adım
Beni kendimden biraz eksiltiyordu,
Durmayı bu yüzden öğrendim.

İnsan her şeye dayanabiliyor da
Kendini tanımaya zorlanınca
Sessizleşiyor;
En çok orada büyüyor acı...

Bir şeyi çok istemek
Onu hak etmek demek değilmiş,
Nefis de sevdaya benzer
Ama izi daha kirli kalırmış.

Ben seni kalbimde
Bir yere koymadım artık,
Kalbimi
Sana emanet etmiyorum sadece.

Kavuşmak bazen
İki bedeni birleştirir
Ama verâ,
Ruhların arasına mesafe koyar.

Her mesafe ayrılık değilmiş,
Bazıları korunmak için var;
Yakınlık her zaman
Temizlik getirmiyor insana.

Zaman geçince anladım;
Beklemek seni büyütmüyormuş,
Beklerken kim olduğun
Asıl seni şekillendiriyormuş.

Beni senden uzaklaştıran
Soğukluk değildi,
Kendime yaklaşmam
Sana mesafe oldu.

Artık adını andığımda
İçimde bir sızı değil,
Bir sükût cemresi doğuyor;
İşte iyileşmek biraz da bu.

Her suskunluk kaçış sanılıyor,
Oysa bazı susmalar
Nefsine kapıyı kapatıp
Kalbine nöbet tutmaktır.

Ben sana dokunmamayı
Öğrenirken,
Kendime dokunmayı
Yeni öğrendim.

Bir gün gelirsin diye değil,
Gelmesen de bozulmayayım diye
Toparladım içimi;
Bu da bir tür sadakatmiş.

İnsan bazen
Sevdiğini serbest bırakmazsa
Kendisi tutsak kalıyormuş;
Bunu geç anladım.

Artık senden bir şey istemiyorum,
Ne söz ne adım ne işaret;
İstememek de
Bir olgunluk hâliymiş.

Bil ki sevdiğim,
Ben seni terk etmedim,
Sadece kalbimi
Temize çektim.

İşte bunun adı yine verâ:
Sevdiğini kendine borç etmemek,
Aşkı sahiplikten kurtarıp
Hakkını Allah’a teslim etmek.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(26 Ocak 2026)