Üflenince sûra bir sayha ile
Kesilir her bir ses o peyda ile
Sunulup mizanlar bir lâyha ile
Verildi hüküm son bir ferman ile

Güneş alçalmakta, kaynar hep kanlar
Medet arar durur çaresiz canlar
Halinden bellidir, bilenler anlar
Ağlaştı hep beşer bir amân ile.

Yıkılır asuman, dökülür her yan
Mizanda kurulur büyük bir harman
Kalkınca gözlere çekilen duman
Görüldü âyan tam bir bürhan ile

Mühürlenir diller, susar her lisan
Kendi yaptığına şahittir insan
Dökülür ortaya ne varsa nihan
Tartıldı ameller bir mizan ile

Yar yardan kaçar, koparda bir isyan
Gönülleri yakar, o büyük nîran
Gözyaşı faydasız, biter her imkan
Varıldı menzile bir sübhan ile

--------------------------
Şiir Sözlüğü
Sûr: İsrafil adlı meleğin kıyamet günü üfleyeceği, ses çıkaran büyük boru.
Sayha: Şiddetli ses, çığlık, nida.
Peyda: Açık, ortada belirgin
Lâyha (Layiha): Yazılı belge, tasarı
Ferman: Buyruk, ilahi emir, kesin hüküm.
Asuman: Gökyüzü, gökler.
Âyan: Apaçık, belli, herkesçe görülen.
Bürhan: Kesin delil, ispat, şüphe götürmez gerçek.
Nihan: Gizli, saklı, örtülü.
Mizan: Terazi, ölçü; mahşer gününde günah ve sevapların tartılacağı manevi terazi.
Nîran: Ateşler, cehennem (Nar kelimesinin çoğuludur).
Sübhan: Kusursuz, eksikliklerden uzak olan; Allah’ın sıfatlarından biri.