Şiirin Adı: Ah Mustafa’m! VI
Şairi: Ali Baba
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Efendim…
Bu şiir “ah” diye başlıyor ama içinden çıkan ses bildiğin ülke raporu. Mizah yapalım dedik; lakin şiir o kadar ciddi ki, Kalburabastı Efendi bile cübbesinin cebinden espri çıkarırken iki kere düşünmek zorunda kaldı.

“Bir musibet dolanıp duruyor başımızda” diyor ya…
Haklı. Musibet dolanıyor ama GPS kapalı; başımızı buluyor, aklı ıskalıyor. Ufku geçtik, önümüzü göremiyoruz—ama ileri geri konuşmakta hâlâ HD çözünürlük var. Helal–haram ekmekte karışmış; itikat sofrası serilmiyor çünkü masa örtüsü reklam broşürü olmuş.

Kar yağmıyor, gün doğmuyor… Doğru.
Ama yalan, riya, hurafe denizi taşmış; balıklar bile karaya vurmuş. İnsanlık kapısından giremiyoruz; kapı açık aslında ama kimlik soruyor.

Uçurumdan düşe düşe “çark etmek” güzel tespit.
Biz fark ediyoruz ama geç fark ediyoruz; fren var, kullanma kılavuzu yok. İman sakatlanmış, izan terk edilmiş; akıl desen raporlu. Kalburabastı Efendi burada teşhis koyar:
“Toplum yürüyor ama beyin serviste.”

“Herkes her şeyi bilir” kısmı şahane.
Memlekette bilmeyen kalmadı, bilen de dinleyen yok. Teknoloji zembille inmiş gibi algılanıyor; bilim ise kapıda bekliyor, “randevunuz yok” deniyor.

Giyim tarzı var, haya yok…
Rezillik ‘insan unsuru’, iyilik ‘şüpheli paket’.
Kötülüğün adını anmıyoruz ki alışkanlık bozulmasın.

Bayrak meselesine gelince…
Çapulcu azmış, kadı kalemini sivriltmiş; Türk’üm demek cesaret işi olmuş. Göğsümüzü gururla germiyoruz çünkü göğüs kafesi ekonomik sebeplerle daralmış.

Finalde “Anılardan başka gül dermez olduk” diyor ya…
İşte orada Kalburabastı Efendi sustu, bastonunu yere vurdu ve dedi ki:

“Bu şiir güldürmez belki ama
gülmenin neden zorlaştığını çok güzel anlatır.”

Mizah mührüyle bitirelim:

Vesselam.
“Bazı devirler vardır; gülmek direniştir, düşünmek suç, susmak meslektir.”