Senin hiç konuşamadığın bir gece oldu mu, tavanda bir noktaya uzun uzun kilitlendi mi gözlerin,
ya uyanmak istemediğin sabahlar…

Benim oldu..
çok defa can verdim bazı geceler.
Ağrılarıma sağır insanlar silindi içimden,
delik deşik oldu yüreğim; ücralarında bir şehrin.
Sessizliğin sindiği bir çatı katındaydım.

Kör köşelere çakılı kaldım bazen,
öksüzce yükseldim gökyüzüne zaman zaman.
Ellerim göğsümde, üşüdüğü bir zaman;
ruhumda sesler ölüyordu bazen.

Sıkışıp kalmadıysan saatler öncesinde bir ana,
ya da çerçevesi çatlak bir fotoğrafa dalmıyorsan,
uslandıramıyorsan göğsünün bir yerini,
beni sen anlayamazsın.

Hiç terk ettin mi sana ait bir yeri,
susturuldun mu hiç bağırmaya en çok ihtiyacın olduğu bir zamanda,
sarıldın mı kendi kollarına,
yalnız bile olmadığını fark ettin mi…

Ben yaşadım..

Sen yaşama.
Sen uyan her sabah, arala pencereni,
güneşi karşıla,
gülümse; bir öncekinden daha içten.
Özgür bırak güvercinleri gökyüzüne,
gökyüzünden gökyüzüne kelebekler uçuştur,
hindibağlar üfle.

Ben yaşadım sen yaşarken sensizliği,
ama kimseye yaşatma benden sonra sensizliği..