Dünya döner ama sen durmuşsun gibi,
Zaman akar gider, geç kalmışsın gibi.
Güneş doğar elbet, her sabah usulca,
Sanki bir kuyunun en dibindesin gibi.

​Daralır koridorlar, pencereler kapanır,
Eski dostlar bile yabancı gibi bakışır.
İçindeki o çocuk, bir köşe başında,
Kendi gölgesinden bile korkup sakınır.

​Ne yana dönsen bir duvar çıkar karşına,
Benzer her günün rengi, o puslu yarına.
Kendi sesini bile duyamaz olursun,
Karışınca feryadın, hayatın telaşına.

​Oysa sıkışınca başlar ruhun sancısı,
Geride kalır ancak yolun yabancısı.
Kabuğunu kırmadan kanatlanmaz kuşlar,
Budur bu kadim hayatın değişmez yasası.

​Yükün ağır gelirse, bırak yere bir süre,
Bakma öyle hüzünle, o eski mühre.
Daralan yerinden filizlenir umutlar,
Sığmaz olur sonunda ne şehre ne de dehre.

​Sıkışınca anlarsın kalbinin genişliğini,
Fark edersin elbet o eşsiz derinliğini.
Fırtına dindiğinde, sular durulduğunda,
Yeniden yazarsın kendi o hür kimliğini.