Aşkın beşeri olanından sıyrılıp, kıyamete oradan da hiçliğe evrilişin tablosu.

Anların kangren olduğu boşlukta çekildikçe nefes ciğerlere dolan şey kederdir.
Aşkın mabetlerinin yıkılması, sıradan ayrılıktan ziyada inanç çöküşüdür.

Yani aşk burada diyor ki
İnsanın kendi eliyle yarattığı ve yine kendi eliyle yıktığı bir puttur.

Dillerin lâl olduğu suskunluk Ay'ın yarılmasıyla başlayan , aşığın göğüs kafesindeki fay hattı.


İşte dünyevi tüm zırhlar düştüğünde, dervişin yanan nağmeleri, kelimelerin taşımaya gücü yetmediği kor nokta. Ne gülün kokusu, ne lalenin rengi teselli edebilir ruhu
zamanüstü bir yanış bu.

....


arzın çatlamış dudağı
sızar boşluktan sırma zehir
yırtılır ebediyetin sağır kundağı
ne nehir akar
ne de şehir bu ovada
asılı kalır Araf'ta sönük fener
ufuk kendi gölgesini çiğner
Ve
öğütülür ruhun çarkında gümüşten tozlar
mahşer yerinde dillenir
dilsiz yaralar.

🌙