Güzel bir eser güçlü kalemden
Biz de okuduk ve kutladık yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlüne, ömrüne bereket
ŞİİRLE KAL, SEVGİYLE KAL VE DE SAĞLICAKLA, HOŞÇA KAL

Şiirin Adı: Sensizliğin Kışı
Şairi: Gül Hatun
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Selam ile…

Evvela şunu diyelim: Bu şiirde kış gerçekten kış, bahar da gerçekten gelmemiş. Lakin Kalburabastı Efendi olarak hafiften bir ütü vurmazsak gönlümüz rahat etmez. Zira bu kadar sensizlik, bu kadar yokluk, bu kadar “her yerde yokluğun” demekle mevsimler değil, kalorifer petekleri bile küser.

Şair, sensizliği öyle bir yaymış ki; rüzgâr da sensiz, gemi de sensiz, gece de sensiz… Bir tek şiir yazan kalmış, o da sensizliği mesaiye bağlamış. Şu nakarat biraz daha dönerse, sensizlik sendika kuracak, aidat toplayacak hâle gelir.

Gemi karaya vurmuş, tamam; ama Kalburabastı Efendi sorar:
— Kaptan neredeydi? Harita var mıydı? Yoksa yine sevda pusulası mı şaştı?

Bir bakışın yeterdi diyorsun ya; işte orada durup düşünmek gerek. Bu kadar büyük baharı tek bakışa yüklemek, bakışı değil, beklentiyi yorar. Bahar, tek kişilik iş değildir; iki yürek ister.

Velhasıl kelam: Şiir duygulu, içli, sahici. Ama biraz da demli çay gibi; fazla demlenince burukluk artmış. Bir parça umut serpiştirsek, kış bile üşütmeden geçerdi.

Vesselam.

“Her sensizlik şiir olmaz; ama her şiir, sensizliği biraz terbiye etmelidir.”
“Gönül kışı uzadıkça, akıl sobaya odun atmayı öğrenir.”

Mevsimler bile sensizliğe yenik düşmüş bu dizelerde…
Yokluk, bir kış gibi çökmüş baharın üstüne.
Hasretin dili sade ama sızısı derin;
Okurken insanın içinden sessizce bir “ah” geçiyor.
Yüreğe dokunan, vakur ve çok samimi bir şiir…yüreğine ömrüne bereket şairem 🌹

Bülbül öttü yine hazan dağında,
Aşk yeşerdi gül kokulu bağında,
Meğer gönlüm hala sevda çağında,
Hangi çiçek açmaz yârin dalında?

Yürek sesim; koş sevdana, gül dedi,
Madem senin adın gonca gül dedi,
Aşk korunda yanıp olsan kül dedi,
Maşukunu koyma kendi halinde.