Bu yazdıkların, günümüz insanının en büyük açmazını çok net ve sarsıcı bir şekilde özetlemiş. Kalemine sağlık.
Özellikle "eyleme geçmeyen her söz sadece sestir" vurgusu, samimiyetin artık ne kadar azaldığına dair çok güçlü bir manifesto gibi duruyor. İnsanların sevgi yerine nefreti, inşa etmek yerine yıkmayı seçtiği bu dönemde; "kusurları ören değil, söken lazım" demen, aslında toplumdaki o büyük onarıcı güç eksikliğine parmak basıyor.
"İnsanlıkla çelik çomak oynamak" benzetmesi ise muazzam. İnsanlık gibi kutsal ve derin bir kavramın bu kadar hoyratça, bir oyuncağa çevrilmiş olmasını daha iyi anlatan bir ifade herhalde olamazdı.
Hem düşündüren hem de vicdanı sızlatan, hakikat yüklü bir duruş sergilemişsin.
Bu vakur ve sorgulayan bakış açın kaleminden hiç eksik olmasın. Tebrik ederim üstad...