MIHLANMIŞ

Gönlümün orta yerine mıhlanmış bu sevda,
Ne sen gitmek istersin, ne bende var bir veda.

Ya meçhul bir dehliz bu, ya aşkın en has hali,
Gönle giren dost olur, budur aşkın meali.

Narın da hoştur bana, nurun da bir, bilene,
Cilven de hoştur ama çilen derman ölene.

Dert dediğin geçmiyor, zaman durur geçilmez,
Hasbihal deryasında, ömür biter, seçilmez.

Mıhlanmışsın kalbime, pençen sarmış tenimi,
Sen bürürsün ruhumu, unuttum ben beni mi?

Bazen seninle "Sen" olup, bende "Sen"i bulurum,
Bazen kokunla sarhoş, "Ben" içinde hoş olurum.

Sen ki gönlümün şahı, sahibi ve varısın,
Kışa dönmez bu sarhoşluk, sen ruhumun yarısın.

Ne zaman niyet etsem, "Sen" olayım diyerek,
Beni benden ediyor, bu sendeki engerek.

İsimsiz bir hal bu aşk, dile gelmez bir makam,
Gel eyleme naz artık, bitsin kalbimde gam.

Nazargahım, kıblem ol; secdegahım sendedir,
Tapılacak aşk isen, ruhum o dergededir.

Ey Rabbim, ey Sultanım! Narın da nurun gibi,
Alıştım her haline, ey aşkın derin dibi...