KIRDILAR GÜL DALINI

Koca dünya dar geldi, henüz çocuk yaştaydı,
Dağlar kadar kar gördüm, o küçücük baştaydı.
Sessizleşen feryadı, sanki bir savaştaydı,
Susturdular dilini, kırdılar gül dalını

Kimsesizler yurdunda, umut izi aranmaz,
Kader bir pusuydu ki, hiçbir delil dayanmaz.
Gözyaşıyla yıkandı, kalbe aklar boyanmaz,
Soldurdular alını, kırdılar gül dalını.

Parmak uçları şahit, kanla şiir yazarken,
Şehir kirlendi o gün, masum mezar kazarken.
İçtiği o zehirdi, kaderini bozarken,
Öldürdüler canını, kırdılar gül dalını.

Melekler öper alnı, cellat pusu serperken,
Zalimler ömründeki, her umudu yerken.
Mahşer koptu ruhunda, henüz vakit erken,
Kirlettiler halini, kırdılar gül dalını,

Gözyaşıyla sulanan, solgun daldır ilk kanıt,
Zehirli bir dikendir, her masalda bir yanıt.
Merhem olan çıkmadı, her ahvali bir ağıt,
Vurdular hayalini, kırdılar gül dalını.

Gövde yaş aldı ama, ruhu mahkûm hapiste,
Ağır ceza hükmü var, her solukta, her seste.
O çocuk feryat eder, can çekişen kafeste,
Gördüm küçük halini, kırdılar gül dalını.

Faili çok yakında, Babanın ağır izi,
Annenin eziyeti, kışa çevirdi yazı.
Kurban edildi çocuk, vicdanda bitmez sızı,
Akıttılar kanını, kırdılar gül dalını.

Dokunmaya korktuğu, ilk sızıdır tek yeri,
Yazdıkça derinleşir, gelmez çocukluk geri.
Cihana sızı oldu, yarasında her biri
Sildiler ikbalini, kırdılar gül dalını,

Kalem bir kor elinde, diğerini yakıyor,
Yırtılan her sayfası, ruha kurşun çakıyor,
O kanlı çocukluktan, vicdan seli akıyor,
Gördüm gözün selini, kırdılar gül dalını,

Boğazında bir yumru, düğümlenmiş hıçkırık,
Yazsa cihan sarsılır, kalem mahzun ve kırık.
Yırtıp atar ömrünü, dilsiz ruhu bir tanık,
Çocuk mimik elini, kırdılar gül dalını.

Hazan Gülü Fatoş...