Kaderin çarkında savruldu harman,
Ölmedik ama biz derinden yandık.
Dizlerde kesildi fer ile derman,
Sönmeyen bir narın içine bandık.
​
​Ne bir kefen biçti felek bizlere,
Ne de bir su serpti yanan yüzlere.
Hicran mührü vurdu yaşlı gözlere,
Kendi külümüzü savrulur sandık.
​
​Dumanı tütmeyen bir ocak gibi,
Sırtımıza batan bin bıçak gibi.
Gurbete düşülmüş bir kucak gibi,
Ateşten gömleği vuslat mı sandık?
​
​Toprağa girmeden soldu bu güller,
Sükuta büründü şakıyan diller.
Uzakta kalsa da o mutlu iller,
Hasretin korunda her gün uyandık.
​
​Felek vurdu geçti, biz ise kaldık,
Eriyip bitmeyen bir muma daldık.
Dünyanın zehrini bal diye aldık,
Ömür boyu yanıp, yanıp dayandık.
​
​Sorarsan ey yolcu, hâlimiz budur,
Ruhumuz bir sahra, içimiz kordur.
Yanmak ölmekten de bin kat daha zor,
Yaşarken o bitmez nâra boyandık.