Sessizlik çöktü odama,
Adın dudaklarımda yarım.
Bir gidişin yankısı var,
Duvarlar bile yorgun.

Kalbimden geçen yollar
Artık hiçbir yere çıkmıyor.
Dokunduğun her hatıra
Geceyi bana bırakıyor.
Bir zamanlar ben olan şey
Şimdi benden uzak duruyor.

Sustum…
Çünkü anlatınca eksiliyorum.
Yandım…
Ama külüm bile sen olmuyor.

Benden geriye ne kaldı?
Söyle, neyi aldın giderken?
Bir kalbi böyle mi bıraktın,
Geceye bağlayıp erkenden?

Benden geriye ne kaldı?
Aynalar bile yabancı.
Ben buradayım ama sanki
İçimdeki ben kaçmıştı.

Kadehler dolu değil artık,
Taşıyor sadece yokluğun.
Sarhoş eden ne içki,
Ne de gecenin solgunluğu.
Adını anmasam da
Her nefeste seni buldum.

Yordun…
Beni de hatıraları da.
Gittin…
Ama kaldın en karanlık yerde.

Benden geriye ne kaldı?
Hangi parçam seninle gitti?
Bir bakışla yıkılan şey
Yeniden nasıl inşa edildi?

Benden geriye ne kaldı?
Bir ses, bir boşluk, bir iz.
Gidişin bende kaldı,
Ben senden eksildim biraz.

Eğer bir gün dönersen
Beni bıraktığın yerde arama.
Çünkü orada
Sadece yıkıntılar var.
Ben kendimi topladım
Ama eskisi olmadı asla.

Benden geriye ne kaldı?
Sormuyorum artık sana.
Cevabı öğrendim çoktan
Her gece aynı yarada.

Benden geriye ne kaldı?
Bir kalp, hâlâ atıyor.
Ama her vuruşunda
Seni soruyor.

Ne yaptın bana…
Benden geriye
Ne kaldı?

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLΠ
(16 Ocak 2026)