Kapımı çalacak bir dost bekledim,
Yılları yıllara sitem ekledim.
Yükümü paylaşıp, dert yükledim;
Baktım ki ardıma, hiçbiri yapmadı.

​Söz verirken herkes aslan kesildi,
Zor günüm gelince sesler kesildi.
Dostluk dediğin o defter silindi;
Bir el uzatanı, hiçbiri yapmadı.

​Yandım da içimin nârı sönmedi,
Gidenler bir daha geri dönmedi.
Kimse bu halimi hayra yormadı;
Yaramı saranı, hiçbiri yapmadı.

​Gölge oldum hepsinin kızgın güneşine,
Koştum durmadan her birinin işine.
Düştüğümde baktım gözün yaşına;
Bir mendil vereni, hiçbiri yapmadı.

​Dedim ki dünya bu, kalmaz kimseye,
Muhtaç etmesin Tanrı beni kimseye.
Güvenmiştim oysa her bir kimseye;
Vefa borçlarını, hiçbiri yapmadı.

​Şimdi yalnızlığım en sadık yârim,
Kendimden başka yok bir tek dildarım.
Yıkıldı sarayım, bitti efkarım;
Beni benden başka, hiçbiri yapmadı.