​Sözlerin dolambaçlı, yolların hep uçurum,
Sustuğun her saniye, bitmeyen bir kurguyum.
Eğer bittiyse gücün, budur sendeki durum;
Kıvranma boş yere, yapamıyorum de.

​Gözlerindeki ışık çoktan sönmüş gidiyor,
Bu zoraki gülüşler kalbi ziyan ediyor.
Gönül yorgun düşünce, dil mi inkar ediyor?
Eğme hiç başını, yapamıyorum de.

​Bir zamanlar dünyayı yıkan o büyük heves,
Şimdi dar bir kafeste, tükenen cılız nefes.
Gitmeyi seçiyorsan, gerek yok başka bir ses;
Saklama gerçeği, yapamıyorum de.

​Vefayı yük saydın da omuzların mı çöktü?
Aşk dediğin o kor, yüreğini mi döktü?
Bak, ayrılık kapıda, boynunu büküp dikti;
Uzatma bu sonu, yapamıyorum de.

​Emeklerim kalsın hep o tozlu raflarında,
Bir anlamın yok artık gönül taraflarımda.
Kaybolup gitmeden şu son duraklarımda;
Yüzüme bak bir kez, yapamıyorum de.

​Ne bir sitem beklerim, ne de sahte bir özür,
Zaten gerçekler ayan, zaten hakikat özgür.
Kilit vurma ruhuna, bırak kalsın o mühür;
Dürüst ol kendince, yapamıyorum de.