ÖZÜM DAYANMAZ

Vedalara dayanmaz özüm,
Yığılıp kalırım olduğum yerde.
Bir sızı düşer yüreğine
Malum olur sana o makus sonum.
Yolun yarısından geri dönersin,
Cesedimi gömmeye.
Gözüme görünme, git
Özüm dayanmaz benim,
Gözlerine bakarak
Güle güle demeye.

Kırk yerinden kırılır
Elvedanın yasıyla,
Darmadağın, biçare oluverir yüreğim.
Soğuk bir hançer saplanır
Kalbimin ortasına,
Damla damla dökülür
Avuçlarıma kanım.
Vedalara dayanmaz özüm,
Ağır yaralanırım.

Gidişinin ardından
Hayattan kopar gibi,
Hasretinle kor olur
Kavrulur bu bedenim.
Girmese de kara toprağa,
Firari olur ruhum,
Bulunmaz aramakla.
Vedalara dayanmaz özüm,
Yığılıp kalırım olduğum yerde.
Kazılır mezarım,
Ölürüm peşinden
Belki bin kere.

Gideceğine dair
Hiçbir senaryom yoktu.
Ayrılık yazgısı düşünmemiştim.
Ölümünü bile düşledim belki
Ama bir gün,
Çekip gider dememiştim.
İhtimaller dahilinde bile
Ayrılığa mahal vermedim
Sorumlu olmadığım
Düşüncelerimden dahi geçirmedim.
Çünkü kendimi iyi tanırım,
Vedalara dayanmaz özüm,
Yığılıp kalırım olduğum yerde.
Gidersen çok fena dağılırım.

Şiir: Ergül NALBANT - 17.01.2026 - 04:25