TÜKENDİM

Yaklaşmışım sona, artık dönüş yok,
Her bir sırra ere ere tükendim.
Dostluklar yalanmış, nankörlükler çok,
Kahpelikler göre göre tükendim.
Bu bağrıma vura vura tükendim.

Her dosta koşarak desteğe gittim,
Elimden geldikçe hep yardım ettim.
Yıkılmadım ama, aslında bittim,
Ben özümü yora yora tükendim.
Bu bağrıma vura vura tükendim.

Ruhum mutluluktan neşe saçmadı,
Bir gün olsun havalara uçmadı.
Gönül kapısını kimse açmadı,
Eşiklerde dura dura tükendim.
Bu bağrıma vura vura tükendim.

Çok emek vermişim çok arsızlara,
Ömür harcamışım vefasızlara.
Kıymet nedir bilmez ayarsızlara,
Hep kendimden vere vere tükendim.
Bu bağrıma vura vura tükendim.

Beklemekten umutlarım kesildi,
Her gün dertler ard ardına dizildi,
Saymadım kaç tane tahta eksildi,
Ben kafayı kıra kıra tükendim,
Bu bağrıma vura vura tükendim.

Hiç mi ayan olmadı be yar sana,
Yokluğunda neler oldu bu cana?
Feryadımı duy da gelip sarsana,
Her gün yara sara sara tükendim.
Bu bağrıma vura vura tükendim.

Bekliyorum, çok az kaldı sırama,
Geç gelip de mezar taşı arama.
Hayalini ilaç yaptım yarama,
Şifa diye süre süre tükendim.
Bu bağrıma vura vura tükendim.

Delice sevene çile haktır da,
Fazla uzatmayım, dertler çoktur da.
Kavuşmaya hiç ihtimal yoktur da,
Sahte düşler kura kura tükendim.
Bu bağrıma vura vura tükendim.

Ergül’üm, feryadım getirdim dile,
Bitmedi ömrüme ektiğin çile.
Sayıklarım en son nefeste bile,
Her gün seni sora sora tükendim.
Bu bağrıma vura vura tükendim.

Ergül NALBANT - 22.05.2026 – 02:15