0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
87
Okunma
Kime dokunsan “yorgunum” diyor,
oysa yorgunluk değil bu,
ruhun kaçışı.
Yalnızlığı
veda süsleriyle gizliyorlar,
gitmeyi marifet,
kalmayı zaaf sanıyorlar.
Kalpler kör değil sadece,
kararmış.
Gerçeği seveni
gülüşlerin arkasında
taşa tutuyorlar.
Kendini yıkanın peşinden gidip
enkazda kutsallık arıyorlar.
Sonra
yalancı bir sonbaharın
çürük yapraklarında
aşkı yargılıyorlar.
Oysa aşk masumdur;
kirlenen
dokunanın elidir.
Sevmeyi bilmeyen
bencilliğini savunur,
kendi boşluğunu
aşk diye bağırır.
Gece çöker…
Herkes suçlu arar,
kimse aynaya bakmaz.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
