Bir varmış bir yokmuş,
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde,
Uzak değil, pek de yakın bir memlekette
Bir Asayiş Masalı yaşanırmış.

Bu memlekette konuşmak serbestmiş,
Ama cümle kurmak izne tâbiymiş.
Herkes fikrini söyleyebilirmiş,
Yeter ki söyleyecek bir fikri olmasınmış.

Bir gün gençler meydana çıkmış,
“Biz buradayız” demişler.
Devlet de demiş ki:
“Olmaz evladım, siz evdeydiniz.”

Cop inmiş omza,
Gaz inmiş göze,
Ekranlarda ise
“Halk çok memnun” yazmış.

Bir kız düşmüş yere,
Devlet eğilmiş…
Ama kızı kaldırmaya değil,
İtibarını toplamaya.

Sormuşlar yetkililere:
“Bu gürültü niye?”
Demişler ki:
“Sessizlik bozuldu.”

Hak arayan çokmuş,
Hak veren yokmuş.
Adalet gözleri bağlı gezerken
Cebini de başkası tutarmış.

Derken tarih gelmiş,
Not alacakmış sözde.
Bakmış, kalem titriyor,
Kâğıt utanıyormuş.

Masal bu ya…
Masalın sonunda herkes ders alırmış.
Ama bu masalda
Ders alan olmamış,
Alan hep cop olmuş.

Gökten üç elma düşmüş:
Biri sustuğuna,
Biri susturduğuna,
Biri de “ben karışmam” diyene.