Gel ha gönül havalanma yüksekten,
Enginlerden akmayınca olunmaz.
Arınmadan kibir denen o lekten,
Gerçek dosta bakmayınca olunmaz.

Dünya bir sofradır, gelenler geçer,
Ecel şerbetini her fani içer.
Herkes ektiğini mahşerde biçer,
Bu tohumu ekmeyince olunmaz.

Âlim olan sözü tartar da söyler,
Cahil olan boşa ömrünü neyler.
Gönül sarayını yıkan o beyler,
Aşk nârında yakmayınca olunmaz.

Kimi saray yapar, kimi de hancı,
Ölüm geldiğinde biter o sancı.
İster komşu olsun, ister yabancı,
Gözden yaşlar dökmeyince olunmaz.

Sabır hırkasını giymeyen bilmez,
Ağlamayan gözler sonunda gülmez.
Erenler yoluna zorla girilmez,
Dizlerini çökmeyince olunmaz.

Hakkın kapısına varanlar gelsin,
Nefsini köreltip kıranlar gelsin.
Özünü bir nurda görenler gelsin,
Can mülkünden çıkmayınca olunmaz.

Aşık Turhal söyler kendi dilince,
Vakit tamam olup vade gelince.
Sıratın köprüsü kıldan incece,
Gönül yıkıp yıkmayınca olunmaz.

Hüseyin TURHAL