Gönül heybesini boşalttım bugün,
Bütün anıları attım çöplüğe.
Düğüm düğüm olmuş o eski düğün,
Dönüştü ansızın derin boşluğa.

Mazinin tozunu sildim de bitti,
Umutlar kuş olup engine gitti.
Gönlüm bu yükleri artık reddetti,
Veda ettim o gün şana, sığlığa.

Dedim ki kurtuldum, bitti bu sızı,
Söndürdüm içimde yanan yıldızı.
Kaderin alnıma vurduğu yazı,
Benzedi sonunda bir taş katlığa.

Lakin dünya böyle, düzeni bozuk,
Kalan kırıntıya acımaz yazık.
Geçmişe vurduğum en sonki kazık,
Davetçi gibidir bin bir açlığa.

Ben çöpe bıraktım dünü, yarını,
Sildim o yolların kışını, karını.
Lakin köpekler bilir karını,
Üşüşürler hemen sessiz çığlığa.

Karıştırır köpek çöpün içini,
Bulup çıkarırlar her bir suçunu.
Mazinin koparıp gelir uçunu,
Zorlarlar insanı hep muhtaçlığa.

Aşık TURHAL der ki; kaçış nafile,
Yüklenmiş gelmişiz biz bu kafile.
Geçmişi atsanda boş bir menzile,
Can dayanmaz olur bu hırpajlığa.

Hüseyin TURHAL