Gönül bağım kurudu, yapraklar döküldü,
Umut yüklü kervanlar, yollardan çekildi.
Dünyanın tüm yükü de, sırtıma büküldü,
Her şey bitti hayatta, bir tek sen kaldın.

​Dost dediğim gölgeler, çekildi birer birer,
Zaman denen değirmen, her hayali eler.
Yüzüme bakmaz oldu, o eski geceler,
Her şey bitti hayatta, bir tek sen kaldın.

​Güneş doğmaz ufkumda, sisler sarmış dağı,
Koptu artık ömrümün, o en ince bağı.
Terk etti bak herkes, kurduğum bu otağı,
Her şey bitti hayatta, bir tek sen kaldın.

​Gözümde yaş kalmadı, kurudu pınarlar,
Yıkıldı birer birer, koca koca çınarlar.
Hani nerde o sahte, o yalan baharlar?
Her şey bitti hayatta, bir tek sen kaldın.

​Kime tutunduysam bak, elimde kaldı dalı,
Yıllar benden götürdü, dünyalık tüm malı.
Görünmez oldu artık, ömrün ipek şalı,
Her şey bitti hayatta, bir tek sen kaldın.

​Gönül yorgun düştü de, dindi artık bu sızı,
Kader sildi alnımdan, o pembe yazıyı.
Kurtardım bu kalbimden, binlerce sızıyı,
Her şey bitti hayatta, bir tek sen kaldın.