“Ahh Eftalya”

Bir sigara daha yaktım,
Söndü avuçlarımda...
Küller bile senden iz taşıyor Eftalya,
Yandıkça seni anlatıyor, sustukça sen büyüyorsun.

Bir zaman vardı...
Kahkahaların duvarlara çarpar,
Ben gururlu bir delikanlıydım,
Sevmeyi bilmezdim belki...
Ama seni,
Kendimden bile kıskanırdım.

Sonra bir akşam…
Yalnızlık kapımı çaldı.
Gidişin öyle sessizdi ki,
Kuşlar bile uçmadı ardından…
Bir mektup bıraktın üç satır, üç yara:
“Ben seni sevdim, sen kendini sevdin.

O günden beri ne aynaya baktım,
Ne gökyüzüne...
Çünkü ikisinde de sen vardın,
Birinde hayalin, diğerinde lanetin…

Geceleri hâlâ adını sayıklıyorum,
Biraz rakıya karışmış, biraz gözyaşına...
Anlatıyorum seni meyhanelere,
Kimse inanmıyor bu kadar yanabileceğime.
Oysa ben,
Her sabah mezar taşına konuşan bir adamım.

Eftalya...
Sen gittin, ben kendimden kovuldum.
Evde duvarlar bile konuşmuyor benimle.
Bir resmin kaldı başucumda,

Yemin ederim,
Bir daha kimseye “canım” diyemedim senin sesinle.
Bir daha kimseye sarılamadım,
Senin kokunla dolu o son geceyi unutmadan.

Ahh Eftalya...
Adını her andığımda içimden bir parça düşüyor toprağa,
Bir “ah”la başlıyor her günüm,
Bir “lanet olsun”la bitiyor her gecem.

Ve ben hâlâ buradayım...
Sensizliğin kenarında,
Bir şair, suskun, bir mahkûm gibi...
Adını söylerken bile titreyen bir adamım.

Ahh Eftalya...
Gidişin, mezarım oldu.
Suskun Şair Fazlı Acar