Her birimizin yarası başkadır,
Kimininki aşktan kanar,
Kimininki yoksulluktan susar,
Bazılarımız sevgisizlikten büyür,
Çoğumuz mutsuzluktan taşar…

İnsanız;
Canımız yanar, acı çekeriz.
İnsanız;
Bir bakışa kalbimizi verir,
Bir gülüşte kendimizi kaybederiz.

İnsanız işte…
Korkuyu da biliriz, cesareti de.
Sevinci bağrımıza basar,
Hüznü içimize saklarız.
Her duyguyla sınanırız bu hayatta.

Ama unuturuz çoğu zaman,
Yaşamanın derinine inmeyi…
Nefes almayı yaşam sanır,
Günleri sayarız,
Kalbimizi değil.

Oysa yaşamak gerek,
Öylesine değil.
Sırf yaşamış olmak için hiç değil.
Ölümden öç alır gibi,
Ömrün hakkını verir gibi yaşamak gerek.

Severek mesela,
Korkmadan.
Düşe kalka ama sahici.
Birine iyi gelerek,
Bir yarayı sararak…

Gülerek yaşamak gerek bazen,
Bazen de ağlamayı göze alarak.
Kalbi masaya koyup,
“İşte ben buyum”
Diyebilme cesaretiyle…

Yoksa sahi söyle,
Sevmeden, hissetmeden, yanmadan…
Sadece nefes alıp gün doldurursak,
Biz yaşar mıyız gerçekten,
Yoksa yaşar gibi mi yaparız?..

@NURAL BEKTAŞLI