Çok yoruldum usta.
Beddua mı bile hak etmeyen,
İnsanlar oldu hayatımda.
Kimsenin bilmediği suskunluğum,
Gözlerimde yılların yorgunluğu var.

Hep bir zamanın ötesinde unutuldum,
Çocuksu gülüşlerim den uzak,
Mutluluk nedir bilmediğim, bu hayattan.
Yoruldum, yoruldum ben usta.
///
Benim hiç süslü hayallerim olmadı.
Ne zaman bir hayal kursam,
Ya uzağında kaldım, ya da kursağında.

Uzaktan baktım,
Mutlu olan her insana.
Gözlerim de manasız bakışlar,
Şimdinin önemsiz,
Cümleleri kaldı dudaklarımda.
Öylesine esrik, öylesine tutsak usta..
///
Gidiyorum,
Bak bunu, süs olsun diye söylemiyorum.
Takvimim de kış görünmese bile,
İçimde bir kar var erkenden yağan.

Bir kentin uçsuz bucaksız yerinde,
Vazgeçtiğim sevgisini, terkedip ilinden,
Gözyaşlarımı koyup da, heybeme,
Gidiyorum, gidiyorum ben usta.
///
Bir bilinmezliğe doğru,
adım adım yürüyorum.
Ne yana dönersem döneyim,
Yine hep ona çıkıyor yolum.

İçimde bitmeyen, anlamsız bir duygum,
Aklımda kumpaslar,
Dilimde, cevapsız sorular var.
Sevdiğine müebbet eylemişler,
Sevdanın hükmünde.
Bildiğin gibi değil, değil usta..
///
Nasılsın diye soracak olursan,
İnan ki; iyi değilim.
Gitsem kalbimde hicran,
Dönsem gururum var.

Ruhuma reva bir zindan,
Ayaklarıma vurulan prangalar var.
İşte öyle bir haldeyim,
Yoruldum, yoruldum ben usta.
///
Şaşırdım, kaldım bu işe.
Gökyüzü desen,
Hep aynı mavi rengiyle.
Alnım da kaderin yazısı,
Yüzümde çizgileriyle.
Yazı görmeden şu ömrümde,
Baharı bilmeden.

Gidiyorum,
Bir daha gelir miyim, inan ki bilmiyorum.
Takvimde gün sorma,
Ben hep bıraktığın yerdeyim,
Elveda, elveda usta...

10.01.2026
Yunus DURDAK