Seni nasıl sevsem bilemiyorum,
Bir bakışına ömrümü veriyorum.
Sen benim gecemde doğan güneş,
Sensiz her an ayaz, sensiz üşüyorum.

Dünya dar gelir yokluğunda,
Nefesim bile yarım kalır.

Ey benim kömür gözlüm, dert ortağım,
Yorulmuş kalbimin tek durağım.
Karlar yağsa da sönmez bu yangın,
Kara kışta yandım, sana divaneyim.

Adını ansam bahar düşer içime,
Gülüşün dokunur en derin yerime.
Karanlık gecemde ay gibi parlar,
Ruhumdaki boşluk senle dolar.

Zaman dursun isterim yanındayken,
Dünya sussun biz bizeyken.

Ey benim kömür gözlüm, dert ortağım,
Yorulmuş kalbimin tek durağım.
Karlar yağsa da sönmez bu yangın,
Kara kışta yandım, sana divaneyim.

Kış ortasında açan kardelen gibi,
Ayaza direnir bu yürek seni sevdi mi.
Bir sen yeter bu hayata,
Gerisi varsın susup kalsın…

Ey benim kömür gözlüm,
ey benim dert ortağım,
Bu ömrün son nefesi, tek sevdam.
Kara kış olsa da sönmez bu yangın,
Ben senin aşkınla deli divaneyim.

Sensiz her nefes buz tutuyor,
Kara kışta yandım…
Üşüyorum…

Funda Yılmaz