Bir yanlışla açıldı her şey diyorsak,
bu açılma bir hata mıydı
yoksa hatayı mümkün kılan
ilk koşul mu;
çünkü eğer doğru sonradan kuruluyorsa,
doğruyu kuran irade
yanlıştan önce mi vardı,
yoksa yanlış ortaya çıktıktan sonra mı icat edildi?

Eğer doğru,
olanı açıklamak için üretilmişse,
açıklanan şey
neden hâlâ suçluluk hissi bırakıyor?
Ve eğer yanlış
yalnızca ölçüm hatasıysa,
ölçen kimdi,
neyi referans aldı,
hangi zamanı başlangıç saydı?

Başlangıç dediğimiz şey
bir nokta mıydı gerçekten,
yoksa geri dönüp baktığımızda
anlam yüklediğimiz
ilk kararsızlık mı?
Eğer yanlış,
doğrunun yokluğundan doğuyorsa,
doğru yokken
yanlışı kim tanıdı?

Ve asıl soru burada düğümleniyor:
eğer her doğru
yanlıştan sonra geliyorsa,
biz ne zaman
haklı olduk —
ya da hiç olduk mu?
Belki de bu yüzden
hakikat hep temiz görünür;
üzerine en son
o sürülür.
Ve biz,
sonradan uydurulan bu doğrularla
ilk yanlışı
uzun süre doğru sanmayı
başardık.

Suya yaklaştık,
çünkü kendimiz olarak kalmak
her gün biraz daha fazla çaba istiyordu;
peki insan,
sürdürmek zorunda kaldığı bir şeyden
ne zaman vazgeçme hakkını kendinde buldu?

Eğer değişmek, bir kopuş değil de; yavaş bir çözülmeyse,
neden çözülürken hâlâ aynı adla çağrılmak isteriz söyle?

Suya benzediğimizde
bizi tanıyanlar azalıyor diye mi korktuk,
yoksa tanınmamak ilk kez hafif hissettirdiği için mi orada durduk?


Akmak sandığımız şey
belki de kararsızlığın en estetik biçimi;
ilerlediğimizi sanırken
aynı sorunun etrafında
daha hızlı dönüyor olabilir miyiz?

Derinlik dediğimiz şey
bir yer değilse eğer,
neden hâlâ oraya düşmekten korkuyoruz;
yoksa derinlik,
bakmaya cesaret edemediğimiz
en yüzeysel gerçeğin adını mı taşıyor?

Derinliğe indik diyelim,
ama inen biz miydik
yoksa bizden arta kalan
alışkanlıklar mıydı;
çünkü insan derine indikçe
kendini değil,
kendisinden vazgeçme biçimini taşır.

Eğer değişim tamamlandıysa
ve geriye dönebileceğimiz bir yüzey yoksa,
biz hâlâ “biz” miyiz,
yoksa aynı adı
farklı bir boşlukta
ısrarla tekrar eden
bir ses miyiz?

Ve eğer derinlik
geri dönülmeyen yer ise,
geri dönmeyi özleyen şey
kimdi ---
biz mi,
yoksa bıraktığımız hâlimiz mi?

işte böyleyken:
Su ne temize çıkarır
ne de mahkûm eder;
olanı alır,
olduğu yere geri bırakır---
ama geri bırakılan şey
asla aynı kalır mı?

Benliğimi bir kap sandım,
sızmayı hata saydım;
oysa çatlaklar olmasaydı
içeri girenle
içeride olanı
nasıl ayırt edecektim?


Bekledik,
ama neyi beklediğimizi
hiçbir zaman tam söyleyemedik;
çünkü adını koyduğun şey
ya çok erken gelir
ya da artık gelmemesi gereken bir hâle de erir

Aynaya baktığımda
tek bir yüz gördüm;
suya baktığımda
yüzlerim çoğaldı----
hangisi gerçek diye sordum kendime,
soru cevap aramaktan vazgeçince
gerçek hâlâ gerçek kalır mı?

Bilmek istedim;
ama bilmenin,
susuzluğu değil
suyu çoğalttığını fark ettim;
insan neyi anlarsa anlasın
hep biraz daha eksik kalıyorsa,
eksiklik kimin kusuru?

Sustuk,
ama susan biz miydik
yoksa dil mi
bizi terk etti?
Eğer susmak bir eylemse,
öznesi kimdi --
ve kim adına yutuldu sessizlik....

Su sessiz kaldıkça
içimdeki gürültü arttı;
belki de huzur dediğimiz şey
cevapların değil,
soruların bir süreliğine
yerini unutmasıydı.

Yanlışta kaldık;
bu kalış bir hata mıydı,
yoksa su gibi taşına taşına
bilincin kendine kurduğu
en güvenli yatak mıydı?

Çünkü yanlış,
suyla uzun süre yan yana durunca
akışa karışır;
tanıdıklaşır,
ve insan onu
kendi biçimiyle karıştırır...

Eğer yanlışta kalmak
bir tercihe dönüştüyse,
neden hâlâ ona
akıntının zorunluluğuymuş gibi
davrandık?

Ve eğer sorumluluk
ancak durulduğunda fark ediliyorsa,
biz neyi
akışın içine bırakıp
temizlendiğimizi sandık?

ve eğer adalet
akanla birlikte yer değiştiriyorsa,
biz durduğumuzda
yanlış yerde mi kaldık,
yoksa ilk kez
yerimizi mi aldık?

Şimdi bir çıkmazdayım:
eğer her şey akıyorsa
neden bazı izler silinmiyor;
eğer susmak bilgelikse
neden bazı sessizlikler
bizi daha da ağır suçluyor?

Ve en sona bırakılan soru
en başa dönüyor:
su beni sınamadıysa,
ben neyi geçemedim ---
akmayı mı,
durmayı mı,
yoksa durabilecekken
akmayı seçmiş olmayı mı?

yağmurbey